Oruç Aruoba

Bu sabah acı acı çalan telefonumun sesiyle uyandım. Telefondaki ağlamaklı ses şöyle diyordu.

“Ben babamı çok özledim.”

Babasını toprağa vereli 8 ay olmuştu. Ne diyeceğimi bilemedim. Yatağımın içinde döndüm ve yanı başımdaki küçük sehpanın üstündeki bardaktan bir yudum su aldım. Sesim kaybolmuştu.

Bir insanı kaybedince sadece sesinizi kaybetmiyorsunuz. Gözünüzü de kaybediyorsunuz. O yoksa kimse gözünüzde yoktur.

Boran’ın babası daha önce defalarca gözaltına alınıp bir süre sonra bırakılıyordu. 1984 yılında gözaltına alınıp emniyette kaldığı 30 gün sonra Mamak Cezaevine gönderilmişti. O yıllarda bir çocuk babasıydı. İlk çocuğu kız doğunca belki ikincisi de kız doğarsa adını Deniz koyamam diye kızına Deniz adını vermişti. Görüş gününe gelen hâmile eşine “oğlumuz olursa adını Deniz’in kardeşi Bora koyalım” önerisinde bulunmuştu. Daha sonra koğuş arkadaşı Süleyman “Bora’nın sonuna N harfi koyalım. Boran gibi olsun. İsim babası ben olayım” dediğinde bu ismi çok sevinerek kabul etmişti.

O gece saat 24 ‘te tüm koğuş derin bir uykuya dalmıştı. Demir parmaklıkların gerisinde hafif bir ışık sızıntısı gelmekteydi. Tamer’in uykusu çok hafifti. Koridorda birilerinin geldiğini duyarak kulak kabarttı. İçinden bir ses “şimdi seni alarak tezgâha götürecekler” diye geçiriyordu. İşkencede fazla hasar görmemek için yastığının altındaki eşofman üstünü giydi ve beklemeye başladı. Gardiyan yaklaştı ve mazgal’ın arkasından seslendi. Elinde bir kâğıt vardı.

“Tamer Demirel kim? Yıldırım telgrafı var. Onu vermeye geldim. Tamer Demirel kimse çıksın ortaya…”

Tamer ranzanın üstünden zıplayarak yere indi ve gardiyana yaklaştı. Koğuş arkadaşları uyanmışlardı.

Gardiyan “hadi gözünüz aydın. Bu telgrafta bir oğlunuzun olduğu haberi var.” dediğinde tüm koğuş sevince boğulmuştu.

Tamer iki kollarını demirlerin arasında çıkartarak ufak tefek gardiyanı yakalayarak kendisine çekerek alnından öpmüştü. Tutsaklar bile bu duruma hayret etmişlerdi.

Bana o geceyi anlatırken şöyle demişti. “Yaşamımda ilk kez cellad’ım olarak gördüğüm gardiyanımı öpmüştüm ama Boran için değer…”

Geçmiş bir film şeridi gibi gözümün önüne geliyordu. Ardı ardına…

Boran ilk gençlik yıllarında mahalle takımında oynuyordu. Bir sabah babasından bir isteği olmuştu. Futbol maçını izlemesini istemişti. Geleceğim dediği halde vaktinde gelmemişti. Esasen hiç zaman vaktinde olması gereken yerde olmazdı. Morali bozulmuştu ve kendisini oyuna veremiyordu. Takım 1-0 yenilmek üzereydi. Bitimine az bir zaman kalmıştı. Maçı kaybedeceklerdi.

O anda beyaz bir Hyundai araç durdu ve içinden babasının indiğini görünce ayağına gelen topu kaleye fırlatmıştı Boran. Seyirciler hep bir ağızdan “gollll” diye bağırdılar. Boran konsantrasyon’unu sağlamıştı ardı ardına 2 gol daha atınca maçı kazanmışlardı. Babasına sarılarak teşekkür ettiğinde çok mutluydu.

Yine başka bir gün mahalle maçının devre arasında çok susamış ve en yakınındaki markete gidip susuzluğunu giderecek bir içecek almak istemişti. Market sahibi genç biriydi. Boran “cola alabilir miyim” dediğinde karşısındaki “biz burada cola satmıyoruz. Kola Turka var. Neden almıyorsun? Sen Türk değil misin?”

“Benim babam Gürcü ve doğal olarak ben de Gürcü’yüm.”

O anda içeriye iki genç erkek daha giriyor ve tartışmayı hızlandırıyorlar. Birisi arkadaşı olduğu için Boran’ın tarafına geçiyor. Diğeri yalaka bir tip. Market sahibinin az önce peynir keserken kullandığı bıçağı kaparak Boran’ın önce yanındaki erkeğe saldırıyor. Boran hiç düşünmeden arkadaşının önüne atılıyor ve bıçak belinin hizasına saplanıyor. Boran kanlar içinde yere düşerken saldırgan elindeki bıçağı yere atarak kaçıyor.

Mahalle takımındaki gençler koşarak geliyorlar ve Boran’ı hastaneye yetiştiriyorlar. İlk müdahaleyi yapan doktor bıçak birkaç santim daha aşağıya saplansaydı böbreğe denk geleceğini söylüyor. Yine de yaşamsal tehlikesi olduğu için yoğun bakıma alıyorlar.

Anne ve babası hastaneye gittiklerinde babası beni aramıştı. Sürekli aynı sözü yineliyordu.

“Bora ölürse ben yaşayamam…”

Baba hastaneden çıkınca markete gidiyor ve kapalı olduğunu görüyor. Boran’ı ve ailesini tanıyan çevredeki komşular market sahibini tehdit etmişler. O da çözümü kaçmakta bulmuştu. Bir süre sonra mahalleye giremediği için birisine devretti.

Boran’ı bıçaklayan ucuz kahraman Ankara’nın en hızlı kabadayısının oğluydu. Olaydan bir hafta sonra kabadayı eşini de yanına alarak arkasında bir manga paralı askerleriyle birlikte evlerinin kapısına dayanmıştı. Kapıyı açan Boran’ın annesi Pelin Hanım gelenlere sert bir ifadeyle “Siz asla bu eve giremezsiniz. Dua edin de oğlum tehlikeyi atlatsın. Eğer Boran o hastaneden sağ çıkmazsa sadece oğlunuzu değil kökünüzü sülalenizi kuruturum” demişti.

Hemşin kadını kararlıydı. Yaparım diyorsa yapardı.

Evlerine tehdit telefonları geliyordu. Dava açarlarsa sonlarının kötü olacağını söylüyorlardı. Geri adım atmadılar. Dava açarak beklemeye başladılar. Bıçaklayan genç çoktan yurtdışına gönderilmişti. Araya aracılar girerek uzlaştırmaya çalışırlarken uzlaşı için neredeyse bir servet teklif ediliyordu.

Ailenin tek bir derdi vardı. “Oğul iyileşsin sonra hesaplaşırız.”

Bu dava yıllarca sürdükten sonra düşmüş Adalet yerini bulmamıştı. Esasen geç gelen adalet de adalet değildi.

Boran Lise’yi bitirince yurtdışına çıkmak istedi. Ablası Deniz Avusturalya’da yaşamaktaydı. Yanına istediyse de iyi bir üniversite eğitimi için Kiev’e gidişi ve mezuniyeti önemli günlerimizdi.

Kızı Avusturalya’dan dönünce evde işsiz iki mühendis oldular. Babasının emekli maaşıyla geçinemiyorlardı. Arada dedesi çocuklarını evine davet ederek gidecekleri zaman ceplerine para sıkıştırıyordu. Babalarının aksine her iki çocuğun içki ve sigara içmek gibi bir alışkanlıkları yoktu.

Sonunda Boran özel sektörde iş bulmuştu. Patron sabah saat 7.00 de evden alıyor gece yarısı saat 24.00 veya 1.00 den önce evine gelemiyordu. Bu hızlı çalışma temposunun oğlunu yıprattığını gözlemleyince Tamer patrona giderek tehdit etmiş ve oğlunu işten attırmıştı.

Bir süre daha evde kalarak yeni bir proje ürettiğinde iki kardeş kendilerine bir ekmek kapısı yaratmış oldular. Ablasının evlenmek gibi bir niyeti olmamakla birlikte Boran’ın son derece mükemmel yürüyen bir ilişkisi vardı.

Ekonomik sorunlarını çözdükten sonra evlenmeye gerçekleştirmeye adım attılar. Tamer bu olaya çok sevinmişti. Nasıl sevinmesin? İki çocuğu varken öz kızı kadar sevdiği gelini olmuştu.

Tamer oğlunun düğününden sonra “artık karada ve denizde bana ölüm yok. Bundan böyle ölüm nereden gelirse gelsin” diyor, yaşama asılmıyordu.

Eski dostluk, arkadaşlık, yoldaşlık ilişkilerini çok arıyor fakat bulamıyordu. 1980 öncesi ilişkiler kalmamıştı. Çoğu zaman bunalıyor nefes alamayacak hale geliyordu. Kızı bağımsız yaşamak için ayrı eve çıkınca büsbütün yalnız kalmıştı.

Önce annesinin sonra da babasının ölümünü kabullenemiyordu. Kendisini köksüz bir ağaç gibi hissetmeye başlamıştı.

Dönem arkadaşlarının ard arda ölümü ve Pandemi dönemi iyice hırpalamıştı. Artık Ankara’da kalmayacak yazlık evinde yaşayacaktı.

Çok fazla sigara içiyordu. Koah hastalığına yakalanmıştı. Yine de Karadenizli inadı tutmuş “öleceğimi bilsen bu sigaradan vazgeçmem” diyordu. Yalnızlık kendisini yiyip bitiriyordu.

Yazlık evlerinde akşam yemeği yenmiş çaylar içilmişti. Pelin Hanım’ın sigara içmesine muhalefet etmesine rağmen hiç vazgeç(e))mediği Malboro sigarasının tamamını içiyor ve uykuya dalıyor.

Tamer yarım saat sonra gözünü açıyor ve anlamsızca bakarak anlayamadığı sözler söylüyor. Eşi dehşete kapılarak ambulans çağırıyor. Nefessiz kalan eşine kalp masajı yapıyor fakat yaşama döndüremiyor. Ambulans geldiğinde Tamer uzun yolculuğuna çıkmıştı.

Ailesi yazlık evlerinin bulunduğu mezarlığa gömmek istemedi. Ankara’ya getirdiler. İçimi yakan diğer bir konu ise ailesinin Tamer’in dava arkadaşlarının mezarlığa gelmelerini istememeleriydi. Bir avuç insan arkadaşımızı babasının yanındaki mezara toprağa verdiler.

Bu sabah Boran telefonda ağlıyordu. “Ben babamı çok özledim.”

“Hangimiz özlemedik?”

Telefonun bir ucunda Boran, diğer ucunda ben ağladım.

Züleyha Akın -04.02.2023
Foto: Pixabay / Luisella Planeta Leoni LOVE PEACE

Kimi ufuklarda yaşamı karşılıyor  

Kimi bakışlarda yeni başlayan aşkları  

Adnan Yücel

Otoyoldasınız ve sevdiğiniz birisiyle yaya olarak karşıdan karşıya geçmek zorunluluğunuz var diyelim. Yolun tam ortasına geldiğinizde kocaman bir araç hızla üzerinize geliyor. Yanınızdaki insan ne geriye ne de ileriye adım atamayacak durumdaysa ikinizin birden aracın altında kalacağınız kesindir.

O durumda çok fazla seçeneğiniz yok! Birinci seçenek ikinizin birden araca çarpmanızdır. İkincisi ise sevdiğinizi orada bırakarak son hızla koşarak kendinizi karşı tarafa atmanız olur.

Bazı insanlar sevdiklerine onları canlarından çok sevdiklerini söylerler. Doğru mudur veya yanlış mıdır bilemeyiz. Ancak işin gerçeğini kişinin kendisi bilir.

Doğal olarak bireyin yalan söyleyip söylemediğini sadece ve sadece kendisi bilmektedir. Bu bilgi zamana, mekâna ve yaşadıklarına göre değişim gösterebilir ancak çok daha zayıf bir olasılıktan öteye geçmez. Bu durum sadece pişmanlık belirtisi de olabilir.

Örneğin; bulunduğum yerleşkede kedi besleyen bir tanıdığım bu sorumluluğunun kendi yaşamını ve daha doğrusu hareketlerini kısıtladığından yakınırdı. Büyük olasılıkla bu durum evdeki rahatını bozarak birtakım etkinliklere katılmaması için bir bahaneydi. Günün birinde o çok şikâyet ettiği Kedi’si öldüğünde ben kendisine taziye dileklerimi iletmediğim için bana küsmüştü. Ne olmuştu da bana bu denli tavır almıştı derseniz bu sorunun yanıtı kendisindeydi. Kedi’sini çok sevdiğini ölünce anlamıştı. Ben bu durumu bilemezdim demeyeceğim. Bilmeliymişim.

Tahminen 1978 veya 1979 yılıydı. Öğretmenim gözaltına alınmış ve kısa adı DAL olan Derinlemesine Araştırma Laboratuarı denilen yerde 21 gün kaldıktan sonra bırakılmıştı. Aynı okuldan birkaç arkadaşla evine ziyaretine gitmiştik. Berbat bir durumdaydı. Salondaki çekyatta yatıyordu. Bizi kapıda gördüğünde yerinden doğrulduğunda yüzü acıdan ve sancıdan gerilmişti. Hareket etmemesini söyleyerek eski pozisyonuna getirdiğimizde zar zor konuşmaya çalışıyordu/çabalıyordu.

O yıllarda her evde telefon olmazdı. Doğal olarak öğretmenimin de evinde telefon bulunmadığı için komşu evlerden bilerinin aracıyla iletişim kurabiliyorduk. Biz daha esas konuya girmeden komşularından birisi gelerek öğretmenimin en küçük oğlunun yakalanarak karakola götürüldüğünü söyledi.

O anda öğretmenim yatağından kalkarak odasına gidip giyinmeye başladı. Bize “siz evde kalın ben Sinan’ı emniyet’e götürülmeden alıp geleceğim” diyordu.

Biz o durumda evde kalamazdık. Öğretmenimin sağlı sollu koluna girerek bizim geldiğimiz araçla karakola gittik.

Uzun bir bekleyişten sonra baba-oğul kapıdan çıktılar. Önce onları eve bırakarak kendi evlerimize dağılacaktık.

Öğretmenimin sözlerini hiç unutmam…

“Gençler bakın beni suçlayacağınızı biliyorum ama ben hiçbir kimse gözaltına alınmasın, işkence görmesin, öldürülmesin isterim ama en çok da bir baba olarak çocuğumun eziyet görmesini asla istemem. Başka çocuklar da öldürülmesin ama benim çocuklarım hiç öldürülmesin isterim. Çünkü ben babayım. Oğlumun yokluğuna dayanamam…”

Babasıyla 45 yıldır iletişimimiz kopmadı ancak oğluyla Sosyal Medya’da karşılaştığımızda yazıştık. Önceleri kim olduğunu benden gizlediyse de ben kimliğimi açıklayınca bana güven duyarak bazı sözler etti. İçimi yakan söylemini size aktarmak durumundayım.

“Siz görüşüyor olabilirsiniz ama ben babam bile olsa o revizyonist herifle görüşmüyorum. Kendisiyle genlerimizin dışında ortak bir yönümüz kalmamıştır.”

Ben hiçbir yorum yapmadım, yapmak gereği de duymadım. Geçmişte kimin ne olduğunun bir önemi yoktu. Bugün nerede durduğunun önemi vardı. Baba-oğul arasına girilmezdi.

Sonuç olarak ben “herkes kendince seviyor hayatı ama en çok da kendisini seviyor” demekten başka bir söylem geliştir(e)miyorum.

Sizlerin yolu ama’sız, fakat’sız sevgilerle kesişsin.

Züleyha Akın – 10.01.2023

Geçen hafta bir yazı paylaşmıştım. Birçok arkadaşım bu konuda hoşgörülü davranmamın işaretini verdiler. En son gece yarısı yorum yapan bir arkadaşımız olmuştu.

Hoşgörü…
Neye, kime karşı ve nasıl?
Yıllarca çalışıp çabalıyor ve kendinize bir yaşam alanı oluşturuyorsunuz. Birileri geliyor ve size “ben sana burada yaşam hakkı tanımıyorum! Burayı bana en kısa sürede satacaksınız! Ben bu evi ve bahçenizi kızıma alacağım ve oturtacağım.” diyor.

Bu durumda size savaş naraları atan birisine siz barış çubuğu uzatamazsınız. Eğer korkarak teklifini kabul ederseniz üç aşağı beş yukarı pazarlık etmek gibi bir şansınız belki olabilir. Satmazsanız size savaş açarlar. Bu düzlemde sizin hoşgörülü olmanız düşünülemez bile.

Her olguya, her olaya, ota ve pıtrağa vegan olmak gözlüğüyle bakan kadın arkadaşımın önerisi maalesef realiteyle bağdaşmaz. Neden?

Nedeni çok açık… Yedi yaşında ilkokula başladığında varlığını bir başka ırka armağan etmiş ve and içmiş bir kuşağın evladıysanız olaylara daha gerçekçi yaklaşım sergilemek zorundasınız.

Çok yakın bir zamanda yan site’de oturan bir arkadaşım evinde köklü bir tadilat başlatmıştı. Gelen işçilere o kadar çok güvendi ki evinin anahtarını bırakarak kendi işyerine çalışmaya gidiyordu.

Aynı zamanda bir gün öncesinden yemeklerini hazırlayarak buzdolabına dolduruyordu. Bu şekilde davranırsa kendisine yanlış yapmayacakları inancındaydı.

Arada ben uğruyor ve yanımda yiyecek, içecek götürüyordum. İşçi sınıfı bilimine inanıyoruz ya… Değişik saatlerde gitmeye dikkat ediyorsam da gördüğüm manzara değişmiyordu. Evin etrafına iki kazma sallayarak çukur kazmışlar ve orada bırakmışlardı.

Bahçede geniş masaya kurulmuş halde buluyordum. Ev sahibi arkadaşımın bir gece öncesi hazırladığı yiyecekler (mezeler) ve alkol ortamı…

Beni bahçe kapısında gördüklerinde toparlanmak gereği bile duymadan hemen bira şişesini uzatarak “Züleyha Hocam bira içen mi?” diye sorarlardı.

Bu şekilde izzet/ikram derken 15 günde bitecek iş 3 ay gibi bir zaman dilimine yayılmakla kalmadı ve uzayıp gitti.

İyi ki malzemeleri önceden kendimiz almıştık. Aldık da ne oldu? Bunların çoğunun kullanılmadığını ve el altından satıldığı duyumunu çok ama çok sonradan aldık. Bu şekilde harcamalarımız 5’e katlandı ama olsun yolumuz işçi sınıfının yoluydu

Tam olarak 3 ay böyle geçti. Tadilat bitmeyince arkadaşım eline sopayı alarak işçileri evinden (kovdu demeyelim) uzaklaştırdı.

Sadece o günün yevmiyesini vermemiştik. Öncekileri dedemim söylediği gibi “işçinin yevmiyesi daha alnının teri kurumadan verilmelidir” modundaydık.

İşçiler giderlerken ikimizi de tehdit ettiler fakat biz bu konunun üzerinde durmadık. Isıracak olsalardı dişlerini göstermezlerdi hesabı yaptık.

O günün akşamı eve hırsız girmesin diye kalasları ve tahtaları evin alt katın kapı ve pencerelerine çaktık. Kendimizce önlem alıyorduk. Oysa işçilere evin anahtarını vermiştik. Geri alsaydık bile yedek anahtar yaptırmış olabilirlerdi. Kaldı ki hiç anahtar olmasa bile tripleks evlere her türlü girilebilirdi. Hiçbir yerden giremeseler de hazır evin dışına iskele kurulmuş çatıya çıkılır ve oradan eve girilebilirdi. O kadar çok yorulmuştuk ki bunları düşünemedik.

O akşam benim evden götürdüğüm yemekleri yiyecektik. Evde işçilerden bize kalan son viskiyi açtık ve içmeye başladık. Oldukça çok konuşan arkadaşım benim gibi sabırlı dinleyici bulunca işçi sınıfı bilimi üzerinde hiç susmamacasına konuşuyordu. Yalnız ikinci kadehte gözlerinin kepenkleri inince odasına gitmesini söyleyerek masadakileri içeriye taşıyarak mutfağı topladım. Evden çıkacağım zaman ev sahibi arkadaşım yukarıdan seslendi. “Gitme bu gece burada kal.” Ben de “eve gitmek zorundayım. Bahçeyi sulamam gerek. Yarın sabah sen işe gitmeden önce burada olacağım.” diyerek evden çıktım. Çelik kapıyı dışarıdan kilitledim. Keşke o an evime gitmeseydim de orada kalsaydım.

O gece uyuyamamıştım. Onca yorgunluğa rağmen insan uyuyamaz mı?

Sabaha karşı telefonum çaldı. Açtığımda boğuk bir ses bana şöyle sesleniyordu.”Bana ambulans çağır hemen ben ölüyorum!”

Aceleyle üstüme bir şeyler giyerek gittiğimde arkadaşımı kapının önünde yerde kanlar içinde buldum. 112 ekipleri site kapısına geldiklerinde sedyeyi indirerek yanımıza geldiler ve hep birlikte hastaneye gittik.

Arkadaşım 15 gün yoğun bakım ünitesinde tedavi gördükten sonra evine dönebildi. İşyerine gitmeyecekti çünkü hastane çıkışında evde dinlenmesi için 20 gün daha rapor vermişlerdi.

Tadilat için ayrılan paralar tükenmiş, kredi kartlarını limitine kadar doldurmuş ve ayrıca bankadan kredi çekmiş borçlanmıştık. Aylık maaş gelirini hiç harcamaması durumunda bu borçların altından kalkamayacaktık.

Bu arada saldırganların tekrar gelme olasılığını düşünerek eski arkadaşlarımıza haber vermiştik. Onlar da 15 gün boyunca evde nöbet tutmuşlardı. Gelen giden olmamıştı.

Hastanedeyken karakoldan polisler gelmişler ve ifademizi almışlardı. Şikâyetçi olduk ama işçiler çoktan memleketlerine yani köylerine kaçmışlardı. Oradan bir sonuç çıkmadı.

Arkadaşım o süreçte evini satmaya karar verdi ve aynı zamanda buradan gitmek için işyerinden tayin istemişti. Artık ne bu evde ne de Ankara’da yaşamak istemiyordu.

Komisyoncu para kazanmasın diye internete ev ilanı verdiysek de bakmaya gelenler yarım yamalak evi almak istemediler. Bankadan uzun vadeli borç para çekerek kapı ve pencerelerin siparişini verdik. Evin sadece dış kapısı vardı. İşçiler tuvalet kapısı da dahil olmak üzere evin tüm kapılarını söküp götürmüşler ve Sakalar’da satmışlardı. Sipariş verdiğimiz bizim eski arkadaşımızın peşin para beklentisini karşılamayınca o yıl kapılar gelmedi. Alçı ve boya badanayı kendimiz yaptık. Merdiven basamaklarına kendimiz parke döşedik. Sonunda ev dört dörtlük olmasa da dört üçlük veya ikilik olmuştu.

Kombi alamadık ama son paramızla bir elektrikli soba aldık. Arkadaşım Ankara’nın o soğuk kış günlerini çoğunlukla battaniye altında geçirdi. Mutfakta küçük bir elektrik ocağı ve tüp gaz kullanmak zorunda kalmıştı.

Bahar aylarına geldiğimizde birkaç kişi eve baktı ve en sonunda iki hasta çocuğuyla yaşama tutunmaya çalışan bir kadına satıldı. Kadının adına tapu belgesi çıkartılması için bir yakınına vekâletname çıkartarak işini noktalamış oldu. Parayı elektronik posta yoluyla hesabına yatırmışlardı.

Arkadaşım kadıncağıza çok acıdığından dolayı bu üç katlı evin eşyasının yarısından çoğunu yeni ev sahibine parasız bıraktıktan sonra küçük bir yerleşim birimine taşındı.

Dün hastanede iğnemi yaptırdıktan sonra kestirme yoldan değil de bu evin önünden geçtim. Uzaktan bakınca evin bahçesinde bir erkeğin çalıştığını gördüm. Bahçe kapısından seslenerek evi satın alan kadını sordum. Kadının bu eve hiç taşınmadığını kendisinin oturduğunu söyledi. Meğer senaryo yazıcı kadın emlak çalışanlarındanmış. Bu evi alan kişi de tadilat sırasında çalışan işçilerden biriymiş.

Züleyha Akın – 15.09.2022

İlknur Akın Ulaş / Çiçekleniriz Belki

İzan Yayıncılık İmza Günü Etkinliği’nde sevgili İlknur Ulaş Akın’ın son çıkan şiir kitabı ‘Kanattaki Umut’u bir an önce okumak için sabırsızlanıyordum. Etkinlik biter bitmez okumalıydım. Evime gelinceye kadar sabredemedim ve Metro’da okumaya başlayınca ineceğim istasyonu geçmiş olduğumu çok sonra fark ettim. Olsun dedim kendi kendime… Döner gelirim. Önemli olan o anı yaşamaktır. Bir daha yaşayamayacağım anı…

Şiirin o muhteşem büyüsüne kapılarak sizi merkezine çekiyor. Sizi umutsuzlukla umut arasında garip bir duygu sarıyor.

“Sırtımı yasladığım
Var olduğum yar
Seninle illegal şehir gibiyim”

dizelerinde kendinizi var oluşunuzun gizeminde buluyorsunuz. Mısraların arasında dans eden sözcükler melodilerin sıcaklığını veriyor ve sarıp sarmalıyor.

Sevgili şiir arkadaşı Azem Emre Saltık bu güzel esere kendi şiiriyle katkı sunmuş. Ne güzel olmuş… Müthiş bir derinlik katmış.

Yine ilerleyen sayfalarda “Şiirden korkuyorum” der. Bir şair neden şiirden korkar dersiniz. O rüzgâr sizi önüne kattığı gibi keşfedilmemiş bir dünya’ya savurursa siz de şiirden korkarsınız.

İlerleyen sayfalarda “GECEYE DEM” şiirleri geliyor geliyor ve tam kalbinizin üzerine oturuyor. Her bir şiir sizi yerinizden kopartarak duygu sağnağına evriliyorsunuz.

Mavi ile sevgiyi irdeliyor şair. Mavinin büyüsü ile sevginin gücünü öylesine güzel örtüştürmüş ki… Ne mavi’den vazgeçebilirsiniz ne de sevgi’den.

“Bul beni / Bul mavinin altında beni…” diyor.

Yine “Aynı göğün altında / Sensizim” derken yalnızlığını vurguluyor. Kalabalıklar içersinde yalnızlığını, acılarını dile getiriyor.

“Kanattaki Umut 2” şiirinde umutsuzluktan yola çıkarak umuda dönüşen bir güzellik yakalamış sevgili İlknur…

“Gönüllü Mahpusluk” şiirinde sizi saran duygunun yoğunluğunda kaybolup gidiyorsunuz.

Kısaca özetlemem gerekirse İlknur Ulaş Akın’ın şiirinde sadece aşk yok. Aşk şiirleri diyerek geçersek haksızlık etmiş oluruz.

Yaşama ve insana dair şiirler var. İnsan duygusunun damıtılarak mısralara dönüşmesi var.

Bazen de isyan ağır basıyor. “Geceye isyan eden / Derin sevdam” dizeleri sizi farklı bir atmosfere sürüklüyor.

“Hasret kaldığım tende kaybolmayı özledim” diyerek noktalıyor.

Gerçekten son aylarda okuduğum en güzel şiir kitabı budur. Akıcı ve güzel bir dil kullanmış. Şiiri matematikle ilinti kurarak diyalektiğine ulaşmış.

Elinize, dilinize, yüreğinize, bilincinize sağlık olsun. Şiirleriniz hiç bitmesin.

Züleyha Akın / 18.09.2022 – Ankara

Ancak dostlarını, arkadaşlarını, eşlerini seçerler. Bazı erkekler her ne kadar şehir efsaneleri uyduruyorlarsa da hiçbir kimse “bu kadınla evlen!” diye bir erkeğin kafasına silah dayamamıştır. Annesinin ölmeden önce vasiyetidir veya dıdısının dıdısının hatırıdır falan filan.

Üniversite mezunu (bu da ölçü değil) kültür düzeyi yüksek, donanımlı bir erkek her dediğimi yapsın sözümden dışarıya çıkmasın diye okuma yazma bilmeyen bir kadını eş olarak seçerse o eşten ekonomi politik alanında tartışma beklemesin! Yetişkinlerin dediği gibi ne ekerse onu biçer. Randıman almayı beklerse emek verecek.

Yan sitemde oturan bir mühendis Antakya’dan okuma yazma bilmeyen fakir biriyle evlenmişti. Bilirsiniz Arap kültüründe akraba evlilikleri olmazsa olmazlarıdır. Babasının yeğeni yabancıya gitmesin olayına kurban olmuştu. Bir de kız çok fakir Ankara’ya gelin gitsin rahat etsin düşüncesi ağır basınca kızcağız çeyiz olarak bohça bile getirememişti.

Erkek ilk günlerden bu yana evine aldığı yazı tahtasını salonun duvarına asarak eşine ders öğretiyor. İlkokulu, Ortaokulu dışarıdan bitiriyor. Sonra Kız Meslek bitirdikten sonra üniversite sınavına girerek Açık Öğretim Fakültesine kayıt yaptırıyor. Bu arada 2 erkek çocuğu dünyaya getirerek evliliğini garantiliyor. Zira kocasının (burada da Arap kültürü egemen) kız değil erkek çocuk babası olmaya zaafı vardır.

Kadın elini güçlendirdikten sonra sosyal alanlara kayıyor. Basketbol, voleybol, yüzme kurslarına giderek kocasının ilgi alanlarına dalış yapıyor. Yalnız hesap edemediği bir durum karşısına çıkıyor. Eğer ki bir güzellik yarışması yapılıyor olsaydı ve kocası yarışmacı olarak girseydi birincilik ödülü alırdı. Çevresinde bu kadar çok kadınların yer alması kadının hayal bile edemeyeceği bir durumdu.

Bir gün kocası yüzme salonunda göründüğünde herkesin baktığını görerek paniğe kapılmış ve elindeki havluyu sırtına atarak kocasının çıplak bedeninin görülmesini engellemişti. Kadın o günden sonra kocasının muhafızlığına soyunmuştu. Havada uçan, karada kaçan kurtulamayacaktı.

Antakya erkeğinin vazgeçilmezi yemektir. Kadın pişirdiği yemekleri asla kocasına beğendiremiyordu. Kendisi de oralıydı fakat evlerinde bulgurdan başka bir yemek pişmezdi ki. O da kendilerinin tarlasından geldiği içindi. Biber Dolması isteyen kocasına hevesle yemeği pişirip önüne koyduğunda bir lokma alan erkek lokmasını yutamamış ve doğru lavaboya koşmuştu. Kocası olanca sesiyle bağırıyordu. “Bu ne böyle pirinçten çok kıyma koymuşsun. İçine evde olan tüm baharatlarını katmışsın. Zehir zembelek bu yemek yenir mi?”

Kocasının iş çevresinde son derece alımlı ve kültürlü bir kadın vardı. Kadın Halk Eğitim Merkezi’nde yemek uzmanıydı. Bolu doğumlu olmasına rağmen Antakya Mutfağını çok iyi bilen birisi olunca akşam yemeklerini orada yerken karısı çocuklarıyla birlikte evde yemek zorunda kalıyordu. Tok gelen kocası evde sadece su içiyordu. Bir de cep telefonunu sehpanın üzerine ekranı görünmeyecek şekilde ters kapatıyordu.

Geç saatlerde eve gelen erkek kadını sürekli aşağılamaya başlamıştır. Hiçbir şey beğenmez ve itiraz eder. Kadın için bu yaşam çekilmez olmuştur. Evde huzur diye bir şey kalmamıştı. Karısını dövemeyen erkek bu kez çocukları dövmeye başlar.

Artık tehlike çanları çalmaya başlamıştı. Evde dört duvar içinde yaşayan kadının çok fazla seçeneği olamazdı. Sabah çocukları hazırlayıp okul servisine verdikten sonra televizyonu açarak “Kadın Kuşağı” programlarını izlemeye başlar. Bir kadın kocası tarafından aldatıldığını nasıl anlar?

Birinci kural: akşam eve gelen koca cep telefonunu sehpaya veya masaya nasıl bırakıyor? Ters kapatıyorsa tehlike çanları çalıyor demektir.

Diğer kuralları da işleyince taşlar yerine tek tek oturmuştu. Artık bir çıkış yolu bulmalıydı.

Günler, haftalar, aylar geçiyor değişen bir durum olmuyor. Kadın aldığı kararı uygulamaya koymak için çocuklarının karne aldığı güne kadar bekler. Ertesi sabah kahvaltısında kadın düşüncesini açıklar.

“Bey ben senden boşanmak ve çocukları da alarak memleketime dönmek istiyorum. Annemler köyden merkeze taşınacaklar ve beraber o evde oturacağız. Ev kirasını, mutfak giderlerini her ay otomatik ödeme talimatıyla banka hesabıma aktaracaksın! İki çocuk bende kalacak ve çocukların tüm giderlerini sen karşılayacaksın!”

Erkek bu duruma çok şaşırıyor. Kadın söylemine şöyle devam ediyor. “Bu dünya’da hiç ama hiç kimse vazgeçilmez değildir. Ben kendime bir yaşam kuracağım umarım sen de kendine kurarsın.”

Bu konuşmanın ertesinde kadın nakliyeci tutuyor ve evdeki tüm eşyaları alıp gidiyor. Kocaya eziyet olsun çevrede duyulsun diye boşanma dilekçesini Hatay Adliyesine veriyor. İlk celsede boşanıyorlar. Koridorda kadın kendisine emek ettiği sayesinde diploma alarak meslek sahibi olduğu için kendisine teşekkür ettikten sonra tokalaşıp ayrılıyorlar. Erkek arkasından bakakalıyor.

Okulların açıldığı bu hafta başında bilgisayarım bozulunca tanıdık olduğu için ben bu insana telefon ettim. Eve geleceğini söyleyince ben de çocukları görmeyi çok istediğimi olanaklıysa beraber gelmelerini söylediğimde “Halacığım çocuklarla berber gelebilmem olanaksızdır. Bu konuyu gelince konuşuruz.” dedi.

Geldiğinde üstü başı perişan bir durumdaydı. Kilo kaybetmiş ve görüntü olarak yaşlanmış gibiydi.

İçeriye girerek salondaki koltuğa kendini zar zor attığında benim soru sorar gibi bakışlarıma tek bir yanıt verdi.

“Benim evliliğimi bu televizyon kanallarındaki ‘Kadın Kuşağı’ programı bitirdi.”

İyi de bütün veriler bir gerçeği işaret ediyordu. Kendisi çok mu masumdu?

Züleyha Akın – 14.09.2022

Geçtiğimiz bayram günü semt karakolundaydım. Giderken ekip aracıyla gittiğim için eve dönüşüm sıkıntılıydı. İfade tutanağını imzalayıp işim bittiğinde koridora çıktım. Koridor upuzun ve karanlık, izbe bir yerdi. Bitiminde son derece zayıf bir ışık sızıyordu.

Duvarlarında okullarda gördüğümüz yangın söndürme aletleri asılıydı. Karanlık bölümün bitiminde iki bankın üstünde oturan başörtülü ve şalvarlı dört kadın bulunmaktaydı. Yürümeye devam edip yanlarından geçerken hafifçe gülümseyerek selam verdim. Kadınlar hep bir ağızdan “Merhaba güzel ablam…” dediler. “Allah razı olsun.” dedilerse de duymamazlıktan geldim benden sonra sorguya alınacakları için kendilerinin daha çok yardıma gereksinmeleri olacaktı.

Kapıya çıkınca merdiven başında bir polis memuruyla gözgöze gelince selamlaştık. Memur yalnızlıktan çok sıkılmış olmalı ki bana hal hatır sordu. Ben de kısaca geçiştirdikten sonra orada bulunan kadınların karakola neden getirildiklerini sordum. O da “Konteynırları patlatarak içindeki malları çalmışlar” deyince ben şaşırarak “Nasıl olur, konteynırlar kilitli değil ki?” diye açıklama beklerken “Hani şu her köşe başında yardım dolapları var ya onlar…” dedi. Durumu anlamıştım. Kadınları ciddi anlamda hırpalayacaklardı.

Ana kapıdan çıkınca etrafa göz gezdirdim. Burası tenha bir yerdi. Bu saatte yalnız başıma Metro durağına yürümek sakıncalı olacaktı. İçerideyken ışıklar yandığı için dışarıda havanın karardığını fark etmemiştim. Karakolun bahçesinde tek bir araç vardı. O da beni getirdikleri araç değildi. Özel araç görüntüsündeydi.

Geriye dönerek kadınlara seslendim. “Yol paranız var mı?” diyerek. Kadınların en genci yine atak yaptı. “Var ablam şuradan bir kurtulsaydık. Allah senden razı olsun.” Deyince ben yine rızalık almış oldum.

Evden aceleyle çıktığım için üstümde cep telefonu yoktu. Bu durumda taksiyi nasıl çağıracaktım. Sorgu odasına giderek en yakın taksi durağına telefon etmelerini istemek durumundaydım veya telsizle anons ettirerek araçlarıyla gelerek beni evime bırakmaları benim açımdan çözüm olacaktı.

Sorgu odasının kapısını tıklattığımda içeride hummalı bir çalışma vardı. Polisler kocaman bir kâse dondurmayı midelerine indirmekle meşgullerdi. Komiser bana soru sorar gibi tuhaf bir şekilde yüzüme baktı. “Hayırdır hocam, biz sizi gittiniz sandık.” Ben de tüm doğallığımla “Hayır ben gitmedim sizinle dondurma yemek için geri döndüm. Herhalde bana da ısmarlarsınız, cimrilik etmezsiniz.” deyince kendileri boş dondurma kabını göstererek “Kayınvalideniz sizi sevmiyormuş. Dondurmayı bitirdik” dediler. Amacım dondurma yemek değildi zaten. O dondurmayı kendi paralarıyla almadıklarını vurgulamak ve rahatsız etmekti.

“Kayınvalidem beni çok severdi ancak konumuz bu değil. Ben bu saatte evime gidemem. Dondurmayı yediğinize göre beni evime bırakacaksınız.” diyerek yanıt beklemeksizin boş sandalyeye oturdum.

İçlerinde en kıdemli görünen görevli bana dönerek “Şu bankta oturan çingeneler’in ifadesini alayım önce sizi sonra da memure arkadaşımı evine bırakabilirim.”

Çingeneler sözcüğü beni son derece rahatsız ettiği halde yer, zaman ve konum gereği tartışma ortamına girmemin bir anlamı olmayacaktı. Yine de “Çingeneler diyeceğimize dışarıda bekleyen kadınlar…” deseydik daha doğru olurdu diyerek konuyu kapattım. En kıdemli polis memuruna dönerek “Lütfen bu bayram akşamı kadınlara daha iyi davranarak çocuklarına ulaşmalarını sağlarsanız çok sevinirim” dedim. Memur bana hiç yanıt vermedi.

Beni yan odaya geçirerek bir fincan çay getirdiler. Çay bitinceye kadar beni alacaklarını söylediler.

Yaklaşık 15 veya 20 dakika sonra biri kadın diğeri erkek polis ve ben olmak üzere üçümüz karakoldan çıktık. Ben yine safça bir ekip aracı beklerken erkek polis uzaktan kumandayla benim az önce gördüğüm aracın kapısını açarak biz iki kadını aracına aldı. Aracı görevli sürücü değil de kendisi kullanıyordu. Evimin adresini saklamak gibi bir derdim olduğu için benim site değil yandaki sitede durmasını söylediysem de hafif bir gülümsemeyle başını sallayarak “Hocam ben sizi evinize bırakayım da siz ondan sonra nereye giderseniz gidersiniz.” dediğinde kahkahayı patlatmıştık.

Yaşadığım bu olayı kafamdan silmiştim. Ta ki bugüne kadar…

Bugün öğleden sonra yürüyüş güzergâhına giderken parkı içinden geçmem gerekti. Kestirme yolu tercih ederek parka doğru çapraz giriş yaptım. Hemen köşede 6 küçük çocuğu olan 40 veya 45 yaşlarında üstü başı perişan bir kadın karşıma çıktı. Bir eli belinde diğer eliyle kâğıt toplamacıların kullandığı türden tekerlekli bir aracı yürütmekteydi.

Ben daha ne oluyor, ne bitiyor demeden kadın yardım giysisi dolabının kapağını açarak en küçük oğlan çocuğunu kucaklamasıyla içine atması bir oldu. Şaşırmıştım çünkü bir anne küçük çocuğunu o karanlık, havasız dolabın içine nasıl atardı?…

Akabinde dolabın içinden “Pat… Pat… Pat…” giysiler yağmaya başladı. Anneleri ve küçük kızlar kardeşlerinin fırlattıkları giysileri çöp arabasına istiflemeye başladılar. Ben de durum ilgiyle izlemeye başladım. Esasen ben o anda dolabın içindeki küçük çocuğun sağ ve selametle çıkmasını bekliyordum.

Birkaç adım atınca kadının şaşkın bakışlarıyla karşılaşmam bir oldu. Kadın coşkuyla bir çığlık atarak “Ablammmmmm, sen ne arıyorsun burada…” Ben de muzip bir ifadeyle “Esas sen ne arıyorsun ki bana soruyorsun” dedim.

“İş ablam, bizim işimiz bu…”

Huylu huyundan vaz geçmez dedim içimden. Kimbilir belki de ekmek kapısı olarak görüyordur.

O esnada dolabın içindeki çocuk ayakucuma bir kitap fırlattı. Eğildim ve yerden kitabı aldım. Gözlerime inanamıyordum. Server Tanilli hocamın “Uygarlık Tarihi” isimli eseriydi.

Ben kitaba bakıyorum, kitap bana bakıyordu. Kadın ise soru soran gözleriyle dikkatli bir şekilde beni izlemekteydi.

Ben kadının gözlerine nasıl baktıysam kadın anında benim ne söyleyeceğimi anladı. “Al bu kitap senin olsun ablammmm. Bizde kitap okuyan olmaz. Sen okursun.”

Gözlerim doldu. Bir kadına baktım bir de çocuklara onurlarını kırmadan harçlık vermek için elimi cüzdanıma attım.

Kadın anladı ve bana dönerek “Sen beni tanımadın ama ben seni tanıdım. Sen karakolda bize yol parası vermek isteyen hocasın. Sen o akşam orada polisleri tembihlemeseydin o gece bizi nezarete atacaklardı ve biz evimize gidemeyecektik.”

Bu kez şaşırma sırası bendeydi. Yanımdaki kızın cebine biraz para sıkıştırdım. Kadını biraz daha lafa tutarsam polislere enselenir diyerek “Hadi acele edin. Yine yakalanacaksınız. Birazdan polisler gelir buraya…” diyerek uzaklaşırken arkamdan seslendi.

“Ben o polislerin ağzına ……”

Züleyha Akın – 19.07.2022

Baştan itibaren her evden “Merhaba, iyi akşamlar” sesleri kulağıma gelir. Yanıt verirken de takılmadan geçmem.

“Hadi hanımlar iyisiniz bu halinizle çok da güzelsiniz, öbür tarafta ne öreceksiniz. Kocalarınıza uzaklaştırma cezası verdirttiniz. 3 ay bilemedin 6 ay sonra iyice kinlerini bileyerek evlerine dönecekler.”

“Yaaaaa Züleyha Hocam biz de senin evine sığınırız. Sen bizi kocalarımızdan korursun.”

İyi de ben hangi birini evime sığdırabilirim… Tüm sokak yalnız kadınlarla olunca sıkıntı büyük olacaktı.

Aylar öncesinde kocalarına kelepçe takılmış, kadınlara çağrı cihazına benzer bir alet verilmişti. Beş yüz metre kadar yaklaştıklarında kadınların haberleri oluyor ve en yakın karakolu arayarak yardım talep edebiliyorlar.

Olayın kötü tarafı kocalarının beni telefonla aramalarıydı. Sitenin yöneticisi olunca 164 konutun sakinlerinin tamamına yakın kişilerde telefonum var. Bu şekilde ağlama duvarına döndüm. Ağlayan, yalvaran erkekler çoğunlukta… Bir kişi bile “İyi ki mahkeme ‘Evden Uzaklaştırma Kararı’ verdi de kurtuldum” demiyor.

Konutuma yaklaştığımda hanımeli sarmaşığının altında kadınlar söyleşilerinin son demini vurmuşlardı. Kulağıma hafiften bir müzik sesi geldi. “Duyanlara… Duymayanlara…”

Bıcır bıcır konuşan kadınlar birbirlerine yaralarını gösteriyorlar. Bu nasıl olabilir? Kollarında ve bacaklarında morluklar. Bazı kadınların yüzlerinde yaralar var. Akşam karanlığında olmasaydık gözlerinde masum ifadeyle acılarının dans ettiği garip bir yüz ifadesiyle karşı karşıya kalmamak olası değildi.

“Duyanlara… Duymayanlara… Soranlara sormayanlara… ”

Sarmaşık yaseminlerin yanından geçerken bir komşum seslendi: “Gel hocam soframıza neşe katarsın.”

Bu nasıl bir çelişkiydi. Oysa sofralarında neşeden eser yoktu.

Durdum sokak lambasının loş ışığı altında bakır semaverde çay fokurdamaktaydı. İnce belli çay bardakları cezbedici güzelliklerini koruyorlardı.

Amaçları çay içmek miydi? Hayır!

Bugünün ve her günün gündem maddesi belliydi. “Kadının beyanı esastır” yasa maddesini benimle konuşmak istiyorlardı. Çünkü sokağımın yalnız kadınlar ordusuna yeni katılımlar olmuştu. Bu akşam her akşamdan daha da kalabalıktılar.

Durdum ve “Hanımlar bu akşam size gelemeyeceğim. Çok yorgunum ve ayrıca yarın sabaha kadar yetiştirmem gereken dosyalarım var. Size yarasın. Akşamınız güzel geçsin” diyerek uzaklaştım.

Herkes kendince yorumluyor yaşamı ve herkes kendince çözümler üretiyor. Tek tek mücadele etmek yöntemini terk etseler ve yaşadıklarını daha geniş perspektifte değerlendirebilseler güzel bir iş çıkartabileceklerdi.

Bizim sokağın yalnız yaşayan kadınları geceleri uyu(ya)muyorlar. Yüksek güvenirlikli site olduğu için yarın sabah ‘Yönetim Odası’na gelerek kamera kaydını izlemek isteyecekler. İki metre boyundaki “Jiletli tellere ayak basılarak siteye girilmiş, bahçeme birileri girmiş” diyecekler.

Mutsuzluktan besleniyoruz ve beslenmeye devam ediyoruz. Yannis Ritsos’un “Sessizliğin Sesi” isimli dizelerini anımsadım:
“Gece
Hiç ses yok
Yalnız kükremesi boşluğun ve saydam belirsiz ayın ışığı
Hâlâ bir biçim almadan duran ve o kadını inciten.”

Züleyha Akın – 08.06.2022

Ben oğlumdan 1 saat sonra eve döndüğüm için servis evden alıyor fakat akşamları annemin evine bırakıyordu. İş çıkışı ben annemin evinden oğlumu alarak kestirme yoldan evimize geliyorduk.

Ara sokaklardan geçerek ana caddeye çıktığımızda bakkal dükkânının benzeri küçük bir market vardı. Oradan süt ve ekmek alarak yakınındaki sokaktan evimize geliyorduk.

Marketin sahibi beyaz tenli, kısa boylu, saçları dökük, kilolu ve göbekli, orta yaşlı bir erkekti. Türkçeyi bozuk şiveyle konuştuğu için nereli olduğunu sormuştum. Bu konuyu övünç meselesi yaptığını kanıtlar gibi başını dik tutarak sert bir ifadeyle “Muhacır’ım ben…” demişti. Ben de içimden “Bu herifte beni rahatsız eden bir durum var.” diye düşündüğümü anımsıyorum.

O gün kendisine her akşam geldiğimde ekmek bulabilmem için benim ekmeğimi satmayarak ayırmasını rica etmiştim. Eğer alamazsam bile parasını vereceğimi de eklemiştim.

Ertesi gün aynı saatte gittiğimde “Ben sizin akmağinizi sattim.” dediğinde yeniden tembihleyerek dükkândan ayrılmıştım. Fırın uzaktaydı ve o çevrede ekmek alabileceğim başka bir yer yoktu. Her neyse artık evde hamur pişiririm düşüncesiyle uzaklaştım.

Sonraki günlerde ben bir çözüm üretmiştim. Bir gün öncesi parasını peşin olarak ödediğim için ekmeğimi düzenli olarak almaya başlamıştım ki; o akşam dükkâna girdiğimde sahibi yoktu. Yazar kasanın başında genç bir erkek duruyordu yanında dünyalar güzeli bir de genç kız vardı.

Genç erkek ekmeğimi ayırmadığı için benden özür diledi. Bu çok doğaldı çünkü haberi yoktu.

Yalnız tezgâhın arkasında poşet içindeki iki ekmekten birini bana vermek istediyse de ben kabul etmedim. Kendi evine götürecekti.

“Benim adım Caner bu yanımdaki kız benim sözlüm Canan.”

“Sizi kutlarım. Birlikte nice güzel yıllarınız olsun.”

Genç kızın gözleri doldu. Ben o anda mutluluk gözyaşları olabileceğini düşünmüştüm. Maalesef öyle değilmiş. Dikkatli bakınca biz gelmeden önce ağlamış olabileceğini anlamıştım.

İlerleyen zamanlarda iki gençle ayaküstü söyleşilerimiz olmazsa olmazımızdı. Biz ana oğlu bu iki insanı çok sevmiştik.

Sonraki akşam gittiğimde genç erkek yalnızdı. Yüzünde inanılmaz derecede ağır bir hüzün vardı. Benimle konuşmak istiyordu. Küçük oğlumun saçını okşadı ve raftan bir çikolata verdi. Ben itiraz ettiğim halde bizimki çikolatayı anında yedi, bitirdi.

Caner kardeş bizim zamanımızın olup olmadığını sorunca oğlum “Bizde zaman çok. Ben yanınızda kalabilirim.” deyince arka taraftaki akvaryuma benzeyen cam bölmeye geçerek oturduk. İki bardak çay doldurdu ve oğluma sıcak çikolata hazırlayıp getirince durumu anlatmaya başladı.

“Geçen akşam geldiğinizde sizinle konuşmak istemiştim. Kanımca sizin de görüşünüzü almak isterim. Canan’la biz çok yakın zamanda arkadaş olduk. Son günlerde sağlığı iyi değildi. Sizin ilk geldiğiniz gün biz tahlil ve tetkikler yaptırmıştık. Kalpte ritm bozukluğu var. Canan romatizma hastasıydı ve kalbe vurmuştu. Doktor en fazla 3 ay ömrünün kaldığını söylüyor. Ben kendisine ‘hemen evlenelim’ dediğimde kabul etmedi ve ağladı. Oysa benim düşüncem değil 3 ay değil 3 gün bile ömrünün kaldığını düşünsem yine evlenirim. Evlenirsem babam beni evlatlıktan red edeceğini söylüyor. Kimin ömrü ne kadar bilinmez ki… Ben çok kötü durumdayım. Sizce benim ne yapmam gerekir hocam?”

Çantamda en son okuduğum bir kitap vardı. Susanna Tamaro’nun “Yüreğinin Götürdüğü Yere Git” isimli kitabı çıkartarak kendisine uzattım. Önce kitabı almak istemedi. Ben kendisine ısrar ettim çünkü kitabı okuyup bitirmiştim. Başka bir yerden satın almasına gerek yoktu.

Caner bana başka soru sormadı. Ben oğlumun elinden tutarak dükkândan ayrıldım. O akşamı ekmeksiz geçirdik. Telaştan ekmek almayı unutmuştum.

Ertesi akşam gittiğimde Caner yoktu. Her zamanki gibi asık suratlı ve sevimsiz babası vardı. Doğal olarak ekmeğimi ayırmamıştı. Babasına Caner’in nerede olduğunu sordum. Sesini yükselterek

“Bakın benim bir tek erkek çocuğum var. Doğal olarak en az bir erkek torun isterim. O gâvuru evden ve buradan kovdum. Cehennem olsun gitsin. O hasta kızla evlenirse benim erkek torunum olmayacak. Benim oğlum bunu nasıl yapar? Evlatlıktan ve mirasımdan red edeceğim.

Eğer ki gittiği evi tespit edersem oraya benzin dökerek yakacağım. Hem de ikisinin içeride olduğunu bile bile yakacağım. Olmaz olsun öyle evlat!… “

Oğlum dayanamadı ve “Amca sen çok kötüsün. Hep kötü kalacaksın. Gargamel’sin sen!” diyerek tepki verdi. Biz de doğal olarak ekmeğimizi almadan çıktık. O akşam ikimiz de yemek yemeyecektik. Daha doğrusu öyle karar almıştık.

O yıllarda şimdiki gibi iletişim olanakları yoktu. Konutumuza sabit telefon bağlatmak için en az 10 yıl sıra beklediğimizi anımsıyorum. Keşke telefonumuz olsaydı ve keşke gençlerin gittikleri evin telefonunu bilebilseydik en azından ankesörlü telefonların birinden arayabilecektik.

Daha sonra bir daha oradan geçmemek için güzergâhımızı değiştirdik. Yolumuz uzamıştı fakat en azından o meymenetsiz herifin yüzünü görmeyecektik.

Aradan 20 veya 25 gün geçmişti. Bir Pazar günü apartmandaki komşuların bir telaşı vardı. Karşıyaka mezarlığına gideceklerdi. Kimin öldüğünü sorduğumda market sahibinin tek erkek çocuğu ve sevdiği kızın kaldıkları evde tüp gazı açık unuttuklarını ve zehirlenerek öldüklerini söylediler. Bu bir intihardı fakat dillendirmiyorlardı.

Aradan 3 ay gibi bir zaman ya geçti ya geçmedi. Bir sabah oğlumu okul servisine vermek için sokağa çıktığımda bizim sokağın trafiğe kapalı olduğunu gördüm. Servis şoförü caddeden bize el sallıyordu. Köşe başına gittiğimizde itfaiye araçlarının yangını söndürmeye çalıştıklarını gördük. Bizim market yanıyordu.

Akşam iş çıkışında yine anneme uğrayarak oğlumu aldım ve eski güzergâhtan evimize yürüyorduk. Markete geldiğimizde kapkara bir görüntü vardı. İçeride sağlam olarak hiçbir şey kalmamıştı. İlginç olan ise yan dükkânlara sıçramamış olmasıydı.

Yanındaki hırdavat dükkânına girerek sahibine yangının nedenini sordum. “Elektrik kaçağından tutuşmuş, itfaiye ekibinin tutanağında öyle yazıyordu.” dedi. Diğer esnaflar da yanımıza geldiler ve koro halinde hep bir ağızdan “Allahu Teala bu herifin cezasını verdi.” diyorlardı. Oğlum “Hayır o bir hain Gargamel’di. Şirinlere yaptıklarının cezasını çekti.” diyordu.

Evimize geldik. İkimizin de ağzını bıçak açmıyordu.

Züleyha Akın – 24.05.2022

Foto: Pixabay / Dessie_Designs