Milletimiz Birinci Dünya Savaşı sonrasında kötüleşen koşullar içinde kurtuluş çareleri ararken ulu önderimiz Mustafa Kemal Atatürk 19 Mayıs 1919 tarihinde Samsun’a ayak basarak kurtuluşumuzun yolunu açtı.

Aynı zamanda bu tarihi biz genç fikirlilere armağan olarak Gençlik ve Spor Bayramı ilan etti.

Bugün 19 Mayıs… Biz gençlerin sokaklarda gururla yürüdüğü gün bugün. Bazı insanların ışıklarını küçümsediği, bastırmaya çalıştıkları gençlerin günü bugün. Atamızın bize armağan ettiği bayram bugün.

“Başımıza neler örülmek istenildiği ve nasıl karşı koyduğumuz ve daha doğrusu milletin arzu ve emellerine uyarak ve onun yardımıyla nasıl çalıştığımız görülmeli ve gelecek kuşaklar için ibret ve uyanıklığı gerektirmelidir. Zaten her şey unutulur. Fakat biz her şeyi gençliğe bırakacağız. O gençlik ki hiçbir şeyi unutmayacaktır; geleceğin ışık saçan çiçekleri onlardır. Bütün umudum gençliktedir!”

Gençlere güvenin çünkü bu gençler ülkemizi daha iyi bir yer yapmak için tahmin edemeyeceğiniz kadar çok çalışıyorlar. Hepimiz elimizden ne geliyorsa yapıyoruz.

Bir genç olarak bizden ümidini kesmişlere ya da kesmek üzere olanlara seslenmek istiyorum. Bize güvenin! Yazdıklarımı okuyun ve bu ülkede benim gibi bir sürü genç olduğunu hatırlayın. Bir sürü gencin benim gibi bir şeyler için çabaladıklarını hatırlayın ve bizden ümidinizi kesmeyin. Bize inanın! Bir şeylerin değişmesini siz de istiyorsanız arkamızda durun.

Birlik ve beraberlik olmadığı sürece biz gençler tek başımıza hiçbir şey değiştiremeyiz. Sanıldığı gibi aklımız beş karış havada değil, olan biten her şeyin farkındayız. Bize güvenip yanımızda olun… Yanımızda olun ki ülkemizi daha da güzelleştirelim.

Bütün gençler olarak izindeyiz Atam. Açtığın yolda gösterdiğin hedefe durmadan gideceğiz.

Bütün gençlerin ve genç fikirlilerin 19 Mayıs Gençlik ve Spor Bayramını en içten dileklerimle kutluyorum.

Doğduğumda ise gözümü açamamışım çapaklardan dolayı. Ameliyatla açabilirmişim ancak. Fakat annem buna izin vermemiş ve çeşitli göz damlalarıyla özenerek masaj yaparak çapaklarımı temizleyip gözlerimi açmamı sağlamış.

Yürümeye 9 aylıkken başladığımda belliymiş hareketli bir çocuk olacağım. Evde sürekli oradan oraya koşup dururdum. Bir gün yine koşarken oyuncağa takılıp balkon mermerine kafa atmışım. Alnım yarıldı tabii ki. Annem o gün hastanede çalışıyordu. Beni apar topar hastaneye götürdüler. Annem o halimi görünce çok korkmuş. Dikiş izim hala alnımda duruyor.

Katlanılması zor bir çocuktum kabul ediyorum ama annem beni her halimle sevdi ve bana çok iyi baktı. Onun hakkını ödeyebileceğimi hiç sanmıyorum.

Yedinci sınıftayken arkadaşım saçını boyatmıştı ve ben de boyatmayı çok istemiştim. Anneme baya bir ısrar etmiştim, dil dökmüştüm. Benden habersiz annem araştırıp saç açıcı ve boya sipariş etmiş. Bunu bana söylediğinde sonunda saçımı boyayacağımız için çok mutlu olmuştum.

Saçıma boyayı ilk süren kişi annem oldu. Saatlerce uğraştı ve sonunda beni çok mutlu etti. İmkanı oldukça istediğim her şeyi yapmaya çalıştı. Sırf beni üzmemek için küçüklüğümde yüksekten korkmasına rağmen dönme dolaba benimle birlikte bindi.

Voleybol oynarken sürekli düşüp sakatlanıp duruyordum. Bu durumlarda gidip sürekli annemin başının etini yiyordum. Sürekli “Anne bacağım çok kötü bir şey yap.” veya “Anne bileğim çok acıyor ağrı kesici var mı?”, “Anne buz getirir misin, bileğim çok şişti?” Diyip duruyordum.

Annelik gerçekten çok kutsal bir şey ve kesinlikle herkesin yapabileceği bir şey değil. Sadece çocuk yapınca anne olunmuyor. Bir hayvan sahiplenip onunla ilgilenen insanlar da anne oluyor. Aslında herhangi bir şeyi koşulsuz şartsız seven, koruyup kollayan herkes bir annedir. Annelerimizin kıymetini bilelim. Onlar sadece bir gün değil her gün hatırlanmalı. Canım annem, anneler günün kutlu olsun. Bütün annelerin anneler günü kutlu olsun.

İstanbul sözleşmesi yaşatır dedik ama dinlemediler, sözleşmeyi fes ettiler. Artık potansiyel tecavüzcüler ve tacizcileri durduran hiçbir şey yok.

Hatta biliyor musunuz? Bugünü yani 12 Nisan’ı bazı iğrenç zihniyetli insanlar tecavüz günü ilan etmişler. Sosyal medyada gördüm ve resmen kanım dondu. O kadar iğrenç paylaşımlar yapılmıştı ki…

Benim gerçekten aklım almıyor ama bunun sebebi henüz küçük olmam değil. Bunun sebebi bu kadar iğrenç zihniyetli insanların olduğunu aklıma ya da hayalime sığdıramamam.

Ben kadının üstünlüğünü savunmuyorum. Kadın ya da erkek hiç kimse insandan üstün değildir. Sadece son zamanlarda adını bile bilmediğimiz, duymadığımız birçok kadın öldürüldü.

Korkuyoruz. Dışarıya çıkmaya, şort giymeye, askılı bluz giymeye korkuyoruz. Karamsar bir insan değilimdir ama ben artık ülkemizin düzeleceğine olan inancımı yitirdim.

Bir yerlerde bir kadın ölüyorsa ve katili “Ben ne de olsa bir gece yatıp çıkarım.” diyebiliyorsa gözden geçirilmesi gereken bir şeyler var demektir. Hiçbir katil bir gece yatıp çıkmamalı.

Ülkemi ilk defa böyle bir karanlıkta görüyorum ve ben artık bu ülkede yaşamak istemiyorum. Çünkü ben kendimi burada güvende hissedemiyorum. Çünkü burada yaşamak artık eskisi kadar kolay değil.

Başka ülkelerde yaşayan akranlarımı görüyorum. Onlar yirmili yaşlarında kendi evlerine çıkarken veya ilk arabalarına sahip olurken benim ablam eğitim kredisi borcunu ödemeye çalışıyor olacak. Ben de okumak istiyorum, iyi bir mesleğim olsun istiyorum ama eğitim sistemimiz müsaade etmiyor. Çok zor benim, bizim için. Gerçekten çok zor. Biz daha on beş-on altı yaşındayız. Bu yaşlardaki birinin omzunda bütün dünyanın yükü olmamalı.

Ülkemi seviyorum ama artık kendimi burada güvende hissedemiyorum. Ben de her son nefesini veren insanlar gibi biraz daha yaşamak istiyorum.

Henüz bu kadar gençken, hayatımı yaşayamamışken, ölmeden önce yapılacaklar listemdeki maddeleri gerçekleştiremeden, ilk kitabımı elime almadan, başarılı bir voleybolcu olmadan ve daha yapmak istediğim bir çok şeyi yapamadan ölmek istemiyorum.

Evet bu ülkeden gitmek istiyorum. Kendimi güvende hissetmek istiyorum. Doyasıya, hiçbir şeyi düşünmeden eğlenmek istiyorum.

Evet yabancı ülkelere özeniyorum. Yaşıtlarım arkadaşlarıyla gezerken, geceleri dışarıda doyasıya eğlenirken ben ağlayarak sınavlara çalışmak veya proje ödevimi yetiştirmek istemiyorum.

Eşit olmak istiyorum. Her şekilde eşit olmak istiyorum. İnsanlar ölmesin istiyorum. Gece dışarı çıkmak istiyorum. Başka yerlerdeki yaşıtlarım gibi hayatımı yaşamak istiyorum.

Aslında sadece terazi dengelensin istiyorum…

Evet… Yaşadığımız kötü günler geride kaldı. Biz o günleri atlattık, üstesinden geldik. Çünkü biz çok güçlü bir aileyiz.

Tamamen eskisi gibi olduk diyemem ama şuan eskiye en yakın olduğumuz zamanlardayız. Annemle babam artık işe gidebiliyor, ablam istediği zaman arkadaşlarıyla dışarı çıkabiliyor, ben antrenmanlarıma gidebiliyor ve arkadaşlarımı görebiliyorum.

Sadece babamın düzenli alması gereken ilaçları var ek olarak. Bir de hepimizi çok çabuk ziyaret eden yorgunluk hissimiz var. Fakat bu bizim için sorun değil. Bunlar artık bize hız tümseği gibi geliyor yaşanan onca şeyden sonra.

Uzun zamandır yazmıyordum. Çünkü o zor günleri geride bırakmak, doyasıya kafamı dağıtmak, arkadaşlarımı görmek, sporumu yapmak istiyordum. Aslında hayatımı eski düzenine sokmaya çalışıyordum.

Bu süreçte yazmaktan çok uzaklaştım ama bunu isteyerek yapmadım. Uğraştığım o kadar çok şey vardı ki yazmaya vakit bulamıyordum. Oysa ben eskiden ne kadar yoğun olsam da bir boşluk yaratıp yazmaya her zaman vakit bulurdum.

Hayatımı düzene koymaya çalıştığım bu süreçte bunu yapmak yerine yazmayı hayatımdan çıkarmıştım resmen. Çok büyük bir hata yapmıştım. Çünkü yazmak benim için bir kurtuluştu, bir kaçış yoluydu.

Karantina sürecimizde hep yazmıştım çünkü kaçmak, kurtulmak istiyordum. Fakat karantina bittikten sonra yazamadım. Çünkü artık kaçmamı gerektirecek bir şeyler yoktu, bir şeylerden kurtulmak istemiyordum.

Geç olsa da anlamıştım ki ben sadece kaçıp kurtulmak için yazmıyordum. Yazmak benim hayatımın önemli bir parçasıydı. Yazmak da ailem, arkadaşlarım, sporum gibi benim hayatımın bir parçasıydı ve ben bunu çok aksatmıştım.

Bugün bir önceki günden daha güzel bir gün çünkü bugün yazmaya başladım. Bugün geri döndüm. Bugün artık hayatımı tamamen düzene soktum.

Ezgi Naz Taşdemir’in diğer yazıları

Bugün hepimiz daha iyi gibiydik. Sanırım karantinamızın bitmesinin buruk sevincini yaşıyoruz.

Annemin iş arkadaşı bize yine yemek getirdi ve bir sürü abur cubur almış bize. İyi insanlar gerçekten hala var ve etrafımızdalar.

Dün arkadaşımdan moral bulup kendi kitabımı yazdım. Bu süreci atlattığımda kitabımla daha yakından ilgileneceğim.

Zorunlu karantinamız bitti artık. Evde ne kadar sürede normale döneceğimizi bilmiyorum. Umarım en kısa zamanda tamamen normale döneriz.

Yarın anneannem Hatay’a geri dönüyor. Ben de dışarı çıkmayı planlıyorum. Daha öncesinde demiştim. Arkadaşlarla çekiliş yaptık ve salı günü hediyeleri vereceğiz. Bu yüzden yarın dışarı çıkmam gerekiyor.

Karantinam biter bitmez dışarı çıkmak ne kadar doğru bilmiyorum ama olabildiğince insanlara yaklaşmamaya dikkat edeceğim. Ellerimde eldiven ve yanımda mutlaka dezenfektan olacak. Maskemi asla çıkarmayacağım dememe gerek yok herhalde.

Arkadaşlarımı görmeyi çok özledim. Normal hayatımızı çok özledim. Bu süreçte hem çok yoruldum hem de çok yaşlandım.

Ve çok şükrettim. Eski hayatımın ne kadar güzel olduğunu anladım. Etrafımızda bizi seven ne kadar çok insan olduğunu anladım.

Ve burdan bu süreçte maddi manevi her zaman yanımızda olan o güzel insanlara teşekkür etmek istiyorum.

Teşekkür ederim. Hepinize çok teşekkür ederim. İyi ki varsınız…

Uyuduğumda saat sabah 4 buçuktu. Ancak o zaman uyuyabilmiştim. İlk defa rüya görmekten korktuğum için uyuyamamıştım. Korktuğum rüyayı da gördüm zaten.

Dedemi gördüm rüyamda. Şu sıralar çok istediğim bir şeyi bana hediye olarak alıyordu. Hediyeyi açarken ikimiz de gülüyorduk. Kutuyu açtığımda istediğim şeyi görmüştüm. Sıkı sıkı sarılmıştım ona.

Artık sarılabileceğim bir dedem yok. Sabah uyandığımda aile grubuna dedemin fotoğraflarını atmışlardı. Görünce bir kötü oldum. Sanki hala yaşıyordu. Hiç gitmemişti.

Sanki salona girip “Haberleri açsana kızım” diyecekti. Fakat artık diyemeyecek. Dizim olduğu zamanlar kumanda için tatlı tartışmalar yapamayacağız. Okula gitmek için hazırlanırken yanıma gelip bana para uzatıp “Al kızım harçlık olsun” diyemeyecek.

En çok beni zorlayan da telefon rehberimden numarasını asla silemeyeceğim. Fakat her gördüğümde hüzünleneceğim.

Hatay’a gittiğimde beraber okey oynayabileceğim, yaylaya çıktığımızda beni erkenden uyandırmak için gelen bir dedem olmayacak artık.

Matematik derslerinde bana yardım eden bir öğretmenim, kitabım için fikirler veren sanatçı ruhlu bir dedem olmayacak.

Artık ‘dede’ kelimesini kullanamayacağım.

O artık gitmiş olsa da ben onu yaşatacağım. Çünkü dedem yaşatılmalıydı. Yardımseverliğiyle o güzel kalbiyle bana örnek olan güzel adam kesinlikle yaşatılmalıydı.

Kitaplarımda yaşatacaktım. Benim için en özel olan kurgumda yaşatacaktım. O kitabı yazmak için zaten sabırsızlanıyordum. Şimdi heyecanlanmam için çok daha anlamlı bir sebebim var.

Mekanın cennet olsun canım dedem. Seni çok sevdim, seviyorum ve seveceğim. Sen asla unutulmayacaksın. Aksine seni yaşatacağım…

Güzel şeyler olmayacak. Artık inanmıyorum. Güzel şeyler olmuyor. Hep daha da kötüsü oluyor. Bunun benim olumsuzluğumla da ilgisi yok. Sadece hayat böyle ve ben de artık hayatın nasıl ilerlediğini öğrendim.

Bir gün öyle şeyler oluyor ki bir sürü umutla doluyorsun, her şeyin güzel olacağına inanıyorsun, artık hayat benim de yüzüme gülecek diyorsun ama o öyle olmuyor.

Ertesi gün hayat sana öyle bir tekme atıyor ki düştüğünde tüm umutların, inandığın her şey kırılıyor.

Dün güzel şeyler artık olacak demiştim değil mi? Demiştim. Ama olmadı. Olmuyor.

Dünki bütün umutlarım şuan yerle bir olmuş durumda. Neden mi? Bugün dedem öldü benim. Artık önümde kalan ömür boyunca ‘dede’ kelimesini kullanamayacağım. Çünkü artık öyle sesleneceğim biri olmayacak.

Hepimiz fiziksel olarak iyi olsak da berbatız. Annemin artık baba diyebileceği biri olmayacak, anneannem hayat arkadaşını kaybetti. Evde ‘ölüm’ sessizliği hakim. En en en kötüsü de ben annemle anneannemin yanına gidip kocaman sarılıp “Her şey düzelecek, iyi olacağız” diyemiyorum.

Dedemi Antalya’ya geldiğinden beri hiç görememiştim çünkü gelir gelmez hastaneye gitmişlerdi. Keşke görebilseydim. Son bir kez dedeme sarılabilseydim. Son bir kez “Hoşgeldin dede” diyebilseydim. Diyemedim…

Seni çok seviyorum dedem. Bunu sen de biliyorsun, hissediyorsun. Keşke aramızdan ayrılmasaydın. 22 Aralık 2020. Bu tarihi unutmayın benim için. Bugün aramızdan çok değerli, yardım sever, iyi bir insan ayrıldı. Cennet de bir melek kazandı.

Etrafımızda gerçekten iyi insanların olması insanı çok mutlu ediyor. Gerçekten sevildiğimizi hissettiriyor.

Akrabalarım sağolsunlar her gün arayıp halimizi hatrımızı soruyor. Akrabalarımın desteğini de hep hissediyorum. Bugün halam da yemek getirdi. Evde artık yemekleri koyacak yer bulamıyoruz.

Annemlere kahvaltı hazırladıktan sonra tekrar uyudum. Uyandığımda kalktım ve yine meditasyon yaptım.

Meditasyon dediğim gibi yaptığım o an çok rahatlatıyor. İnanıyorum ki düzenli yapmaya devam ettiğim sürece bu rahatlık sadece yaptığım o an değil, günlük hayatıma da yansıyacak.

Ailem bir gün çok iyi bir gün çok kötüler. Bugün babamla anneannem iyi, annem biraz kötü iştahı yok. Hepsi kuş kadar yiyor.

Onun dışında dün kitabımı yazdım. Arkadaşlarımdan motivasyon buldukça yazmaya çalışıyorum. Yazmak rahatlatıyor.

Kuzenimle uzun uzun konuştum bugün. Onunla konuşmak bile beni çok mutlu etti. Çok çok küçük şeylere mutlu olmaya başladım. Sanırım karantinanın bana öğrettiği şey bu oldu.

Bu arada 3 gün sonra zorunlu karantinamız bitiyor. Bunu bilmek moralimi o kadar yükseliyor ki… İnanıyorum, güzel şeyler artık olacak.

Onu içtikten sonra kendime kahvaltı hazırladım. Kahvaltımı yaptıktan sonra meditasyon yaptım. Herkes düzenli olarak yapmanın iyi geleceğini söylüyor bana. Bu yüzden ben de her gün yirmi dakika olumlama meditasyonu yapıyorum.

İşe yarıyor mu bilmem ama en azından 20 dakika boyunca sakinleştiğimi hissediyorum. Meditasyon bittiğinde de gerçek dünyaya dönüyorum.

Keşke elimde bir sihirli değnek olsaydı. Tek bir hareketimle dünyayı baştan yaratsaydım. İnanın bunu yapmayı çok isterdim.

Şu sıralar istediğim tek şey ailemle aynı odada oturmak. Şu yaşıtlarımın şikayet ettiği saat 13’ten 16’ya kadar olan iznimizde arkadaşlarımla vakit geçirmek ve antrenmanlarıma devam etmek istiyorum.

Bu illetin bir gün biteceğini bilmek çok az da olsa moralimi düzeltiyor. Fakat insanlar böyle duyarsız olmaya devam ederse çok zor atlatırız.

Virüs Çin’den çıktı ama şuan orda her şey normal! En çok sinirimi bozan da bu. Virüsün çıktığı yer gayet normalken bizim ülkemiz hala ölümler yaşıyor.

Günden güne iyiye gittiğimizi düşünmek istiyorum ama olmuyor. Kendimi kandırmak istemiyorum ya da arkadaşlarımın da dediği gibi çok olumsuzum.

Belki de kendi moralimi kendim bozuyorumdur bu olumsuzluğum yüzünden. Sırf bu özelliğimi değiştirmek için düzenli olarak meditasyon yapmaya çalışmıyor muyum zaten?

Evde vaktimi genel olarak müzik dinleyerek geçiriyorum. Kafamı dağıtmak için müzik eşliğinde gözlerimi kapatıp hayaller kuruyorum. Bu şekilde yatarken bazen aklıma kitabıma yazabileceğim güzel sahneler geliyor ve anında doğrulup not alıyorum unutmamak için.

Bazen de bilgisayarımı açıp dizi izliyorum. Annemlerin bir ihtiyacı olduğunda onlarla ilgileniyorum. İlaç saatlerini hatırlatıyorum. Günüm hep böyle geçiyor. Aynı…

Umarım yarın daha umut dolu bir güne uyanırım.

Biraz meditasyon yaptım ama yine de enerjim yükselmedi. Bol bol su içmeye devam ediyorum ama uyandığımdan beri hiçbir şey yemedim. Kendimi aç hissetmiyorum çünkü.

Dedem hiç iyi değil. Anneannem de aynı şekilde. Babam da çok halsiz. Bir tek annem daha iyi. Gel de şimdi bu durumda moralini yüksek tut. Olmuyor işte. Ne kadar moralimi düzeltmeye çalışsam da olmuyor.

Dün ablam belirti göstermeye başlayınca bize verdikleri numarayı aradık. Bir adam açtı. Ablam durumunu anlattı. Biz ilgilenmelerini beklerken adam ablamı baya azarlayıp sonra da “Korona değilsindir sen” diyip telefonu kapattı. Sanki koronanın efendisi kendisi!

Bizimle böyle güzelce (!) ilgilenen sağlık çalışanlarımız olduğu sürece biz bu koronayı bir aya kalmaz atarız Türkiye’den (!)

Bu sabah anneme verilen başka numarayı aradık. Eve geleceklerini söylediler ama baya uzun bir süre geçmesine rağmen hala gelen yok. Hayır anlamıyorum gelip test yapmaları için ölüm döşeğinde mi olması lazım bu kızın?

Üzgünüm ama artık umudum tükenmek üzere. Etrafımdaki herkes bir hastalıkla boğuşurken moralimi yüksek tutmam zor, çok zor.

Hep yaptığım gibi umarım yarın güzel şeyler yazabilirim demeyeceğim. Anlatılacak güzel bir şey olursa yazarım…